Jordy Sweep - maandag 12 januari 2009 Koude rillingen

Zo, net weer terug in Nederland. Rond oud en nieuw ben ik tien dagen in het buitenland (Salzburg, Ljubljana, Zagreb, Sarajevo en Boedapest) geweest. Een korte break met wat vrienden. "Jordy, wat moet je toch in de Balkan? Je weet niet wat je jezelf aandoet met die koude winters daar", hoorde ik meer dan eens. De keuze voor de bezochte steden was niet zomaar gedaan. Met enige regelmaat probeer ik me onder te dompelen in vreemde culturen en min of meer onbekende landen waar ik telkens mezelf dwing veel te leren van het land en de gebruiken. Het ontmoeten van veel verschillende mensen zet mij constant aan het denken, niet op de laatste plaats over mijn eigen leven, gebruiken en wat ik belangrijk vind. Ik vind het enorm belangrijk mezelf scherp te houden, kritisch te blijven ten opzichte van mijn eigen leven en ook om zoveel mogelijk andere culturen te leren kennen. Waar de temperatuur tijdens mijn reis lichtjes onder nul was, kwam de echte klap pas in Nederland. Wat een kou!

Enkele dagen later; de gasruzie tussen Oekraïne en Rusland is in een nieuwe fase beland. Rusland levert niets meer. Het journaal maakt een item in Sarajevo. Op dezelfde, destijds rustige en sfeervolle, straten waar ik nog geen 72 uur daarvoor liep is het nu vol met paniekerige mensen. De hele bevolking is aan het hamsteren geslagen. In een winkel die ik tijdens mijn bezoek kenmerkte als "rustige buurtsuper", duiken mensen nu bij bosjes tegelijk op alles wat brandbaar is. Onwerkelijk als ik vergelijk hoe het slechts even daarvoor was. Ik word weer eens hard met mijn neus op de feiten gedrukt.

Er was nog een ander iets wat mij rillingen bezorgde: het geweld in Gaza. Naast de frustrerende, onwerkbare situatie die al lange tijd aan de gang is, raakt het geweld me enorm. Als buitenstaander is het erg gemakkelijk je mening te geven. De ernst en complexiteit van de hele zaak blijven veelal verborgen en krantenberichten reppen slechts over aantallen doden. Pas op het moment dat deze doden een gezicht krijgen, je hen "vervangt" door Nederlandse kennissen die sterven, wordt de ernst enigszins duidelijk. Zonder uit te wijden over drijfveren, oorzaken en schuldvraag betreffende het huidige geweld, betreur ik elke dode ongeacht afkomst. Het is te hopen dat, mede dankzij inspanning binnen de VN, het geweld een halt kan worden toegeroepen.