Yvonne Donders - donderdag 30 juli 2009 Wij de volkeren van de Verenigde Naties...

Dit keer schreef Roel van der Meij, bestuurslid NVVN de column van Yvonne.

Wij de volkeren van de Verenigde Naties...

Met deze prachtige woorden begint het Handvest van de VN. Maar aan de onderhandelingstafels van New York en Genève zitten helemaal geen volkeren. Je kunt je dan ook afvragen of het Handvest niet zou moeten beginnen met ‘Wij de regeringen' of zelfs ‘Wij de diplomaten'. Maar goed, ‘Wij de volkeren' klinkt toch leuker. Het verschil is bovendien niet zo relevant als de regeringen en diplomaten doen wat wij de burgers willen.

Nederland is één van de grootste financiers van de VN-projecten die veelal worden uitgevoerd door de gespecialiseerde organisaties van de VN zoals UNICEF en UNESCO. Op basis van dat gegeven zou je hopen dat de meeste Nederlanders de VN een warm hart toedragen en het harde werk van onze VN-diplomaten steunen. Maar al maanden staat de PVV van Wilders bovenaan in de peilingen. En dat is nou juist de partij die ontwikkelingssamenwerking en het werk van de VN afdoet als linkse hobby's. Denken wij, het Nederlandse volk, er dan echt zo anders over dan zij, de regering en de diplomaten? Is de ´kloof´ echt zo groot? Gelukkig blijkt uit de Barometer Internationale Samenwerking van NCDO dat een ruime meerderheid helemaal niet wil bezuinigen op de VN, UNICEF of UNESCO. Bijna een kwart wil er zelfs méér geld aan uitgeven. Wilders haalt zijn populariteit dus kennelijk toch ergens anders vandaan.

En gelukkig maar, want er zijn nog steeds een heleboel problemen op deze wereld die we alleen kunnen oplossen door internationaal samen te werken. En elk jaar komen er ook weer nieuwe problemen bij. In het jaar 2000 dachten we acht concrete doelen voor ontwikkelingssamenwerking met elkaar afgesproken te hebben: de millennium ontwikkelingsdoelen, oftewel MDGs. Daar zouden we ons dan allemaal op kunnen richten zodat ze in 2015 behaald zouden worden. Maar ja, toen kwam de klimaatverandering, en nu de financieel economische crisis. Op die manier gaan de vele doelen van de VN elkaar beconcurreren en wordt het moeilijk om oplossingen te zoeken voor de lange termijn, terwijl dat nou juist precies is wat er nodig is.

Dat haakt ook weer terug in op de kloof tussen de VN en de burger en de bereidheid van de burger om de VN, ook financieel, te ondersteunen. Hypes verkopen goed, ook in ontwikkelingssamenwerking. Het bekendste voorbeeld daarvan is de tsunami aan hulpgelden die ingezameld werden in reactie op de gelijknamige vloedgolf die in 2004 meer dan 220.000 slachtoffers maakte in zuidoost Azië. Maar het financieren van hypes staat haaks op het behalen van lange termijndoelen zoals de MDGs. En juist door gezamenlijk concrete, meetbare lange termijndoelen af te spreken kunnen de beste resultaten bereikt worden in het bestrijden van complexe problemen zoals honger, aids en de ongelijkheid tussen man en vrouw. 

Juist daarom is het zo belangrijk dat de kloof tussen wij het volk, en zij de regering en de diplomaten, zo klein mogelijk gehouden wordt (in het jargon heet dat trouwens ´draagvlak creëren´). Daarom is het ook van belang om steeds weer aan te tonen dat de Verenigde Naties van belang zijn; dat concrete doelen behaald worden; dat het ook in het belang is van de Nederlandse burger is dat de grote wereldproblemen in internationale gezamenlijkheid worden aangepakt; omdat de problemen echt niet achter onze dijken blijven als wij ons daarachter terugtrekken.

En wie de daad bij het woord wil voegen en de VN zelf actief wil volgen en ondersteunen raad ik van harte een lidmaatschap van Nederlandse Vereniging voor de Verenigde Naties aan (zie www.nvvn.nl).