Na even denken, vertelde ik het verhaal van een zestienjarige jongen uit Palestina. Ik ontmoette hem bij de lancering van een rapport over kinderen in conflictgebieden, met de aansprekende titel 'Will you listen?` Hij vertelde mij dat hij in de Westelijke Jordaanoever woonde en dat zijn grootouders in Gaza woonden. Deze gebieden zijn volledig van elkaar afgesloten en er is geen enkele mogelijkheid voor hem om Gaza in te komen. Hierdoor heeft hij zijn grootouders, al bijna 10 jaar niet gezien. ´Zoals het er nu naar uitziet`, zei hij, ´zal ik mijn grootouders nooit meer zien`. Toen ik hem echter vroeg wat hij zou veranderen als hij één ding kon veranderen, kreeg ik toch iets anders te horen:´Weet je`, zei hij, ´dit is natuurlijk voor mij een vreselijke situatie, maar veel kinderen hebben het veel slechter getroffen. Op het moment zitten er bijna 400 Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenissen. Als ik één ding zou kunnen veranderen, zou ik ervoor zorgen dat zij eruit gehaald worden.`Dit soort ontmoetingen, dit soort verhalen blijven mij het meeste bij. De vervolgvraag; 'wat je als Nederlandse jongeren hier nou aan zou kunnen doen' liet niet op zich wachten.   Zonder lang na te denken gaf ik het advies om brieven te schrijven. Als brieven de steniging van een Nigeriaanse vrouw konden voorkomen, zouden brieven hier dan niet ook iets tegen kunnen doen? Op zijn minst kunnen we de invloed van media, naar aanleiding van brieven erkennen, op het doen en laten van regeringen. Wanneer het Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenissen betreft, maar ook wanneer het kinderarbeid betreft of het beleid van regeringen t.o.v. HIV/Aids. Het minste wat wij kunnen doen, is dit soort problemen aankaarten, met dezelfde vraag als de kinderen in conflictgebieden: ´Will you listen?`

Sandra