Wouter Thiebou - dinsdag 7 oktober 2008 Mijn speech

Om 7:30 ging mijn wekker. Met een slaperig hoofd stap ik onder de douche. Na wat gegeten te hebben lees ik nog een aantal keer mijn speech door. Nog even wat aantekeningen voor de uitspraak en dan vol adrenaline trek ik mijn jasje aan en loop ik naar de VN drie straten verderop..

Als alles volgens plan verloopt ben ik als tweede spreker om kwart over tien aan de beurt, ik heb dan nog net 40 minuten om te kijken of er een camera bij UNTV beschikbaar is. Zij leggen verslag van speeches en zittingen, maar het is niet altijd vanzelfsprekend dat ze aanwezig zijn. Vandaag lijk ik pech te hebben. De Veiligheidsraad komt ook bijeen en ze hebben pas een cameraman na 12:00 beschikbaar. Helaas, dan moet ik het maar met foto's doen. Een half uur voor de opening van de sessie kom ik aan in de zaal. Onder het Nederlands voorzitterschap van de derde commissie moet alles op tijd beginnen en moet ik zeker op tijd aanwezig zijn. Dat was de boodschap tenminste die ik van de Nederlandse vertegenwoordiging mee kreeg. Een paar minuten voor tien druppelen de diplomaten nog op hun dooie gemak naar binnen en blijven nog rustig staan kletsen met hun buitenlandse collega's. Mijn coordinator bij de Permanente Vertegenwoordiging, Hedda Samson, komt nog even naar mij toe om te zeggen dat ik rekening moet houden om als eerste te spreken aangezien de gezant van Marokko nog niet in de zaal zit. Ondanks de Nederlandse stiptheid beginnen we iets vertraagd om vijf over tien. Marokko schuift gelukkig net aan en de zitting begint.

Na Marokko geeft de Nederlandse voorzitter Frank Majoor het woord aan mij. Tegen mijn verwachtingen in was ik helemaal niet zenuwachtig meer. Natuurlijk wel een klein beetje, maar dat was meer gezonde spanning dan zenuwen. Ik nam rustig de tijd voor mijn speech. Dat was iets wat ik ook al vaker zag en ook gehoord had, dat de mensen in de zaal je boodschap veel beter opnemen als je alles gewoon rustig uitspreekt. Eigenlijk heel vanzelfsprekend, maar soms denken mensen dat er bij de VN allemaal enorm begaafde diplomaten zitten met razendsnelle processoren. Ze ratelen dan aan een stuk door. Niets is minder waar, deze diplomaten zijn ook gewoon mensen met een beperkte capaciteit om een boodschap goed te laten doordringen en hoe meer tijd je ze geeft om je tekst te verwerken, hoe meer er uiteindelijk blijft hangen.

Of mijn boodschap bij iedereen landde weet ik niet, maar gezien het aantal reacties van diverse landen weet ik wel dat het merendeel niet had liggen slapen tijdens mijn speech. Zo kwam de gezant van Vaticaanstad naar mij toe met een bemoedigend briefje, een Jordaanse gezant kwam me zeggen dat ze het een erg goede speech vond en wel vijf andere landen zeiden dat ze mijn afsluiting met een glas water briljant vonden. Er waren er ook twee die zeiden dat mijn voordracht boven het gemiddelde van een VN diplomaat lag en dat ik zo de 'echte' wereld in kon rollen. Niet dat ik hiervan naast mijn schoenen ga lopen, wees gerust, maar het is toch leuk als je positief commentaar krijgt.

In een interview daarna met de NOS gaf ik aan dat ik erg tevreden was met de speech en dat ik zeker geloof dat mijn boodschap over 'jongerenparticipatie' en 'toegang tot water en sanitatie' gehoord wordt.

Download mijn speech hier in PDF.

Wouter
www.vnjongeren.nl