Jordy Sweep - dinsdag 4 november 2008 Geloof

Energiek, hoewel ik pas een paar uurtjes heb geslapen is dat hoe ik me voel. Energiek omdat ik vandaag de bus pak om terug te gaan naar New York? Misschien telt dit mee, grootste reden is de dag van gisteren.

Een heerlijk begin van een propvolle dag werd verzorgd door Bjorn Lomborg. Waarschijnlijk zegt deze naam je helemaal niets en ken je ook zijn Copenhagen Consensus Center niet, toch was het enorm de moeite waard. Bjorn komt over als iemand die zich niet aanpast aan de heersende opinie. Zijn manier van speechen lijkt in niets op die van anderen, hij praat met enorme snelheid, zijn kleding ook niet. Zonder blikken of blozen komt hij in een polo met korte mouwen het podium op om een speech te geven voor een hele comunity pakdragers. Bjorn geloofd erin dat we niet alle problemen tegelijk moeten oplossen, maar door middel van een economische benadering moeten kiezen welke problemen het belangrijkst zijn en hiermee aan de slag gaan. In dit geloof staat hij, gezien het flinke aantal Nobelprijs-winnaars die binnen zijn center actief zijn, niet alleen.

Daarna raceten we van hot naar her om afspraak na afspraak af te werken en, met een hoofd propvol zeer nuttige en waardevolle informatie, aan een lunch met jonge Nederlandse werknemers bij de Wereldbank te beginnen. Het was erg interessant om na al deze afspraken te zien hoe verschillend de Wereldbank en de VN werken. Natuurlijk heeft iedereen binnen beide organen (de Wereldbank is zelf, om het allemaal wat lastiger te maken, ook weer onderdeel van de VN) zijn mening hierover, maar vooral de feiten interesseren mij.

Na een leerzame dag waarbij Wouter en ik zeer veel verschillende mensen spraken was het tijd voor het hoogtepunt van de dag, We mochten, aan het eind van zijn eerste werkdag, op bezoek bij Ruud Treffers, de nieuwe Nederlandse Executive Director bij de Wereldbank. Ruud Treffers wil vooral geen symbolische inbreng van jongeren, maar echte input. We moesten dus flink aan het werk. Voor de gelegenheid hadden Wouter en ik vooraf wat vragen voorbereid (het volledige interview staat binnenkort op de website) om hem het vuur aan de schenen de te leggen. De verwachte respons werd veruit overtroffen door een openhartige Treffers. Geweldig om hem te horen praten over zijn ervaringen als ambassadeur in o.a. Kenia en Indonesië en zijn kijk op ontwikkelingssamenwerking. Erg leerzaam en ook nog eens erg leuk omdat het, wellicht tegen mijn verwachtingen vooraf, heel openhartig en ontspannen was.

Hadden we toen rust, was het eindelijk klaar? Natuurlijk niet. We zitten maar even in DC en hadden een unieke mogelijkheid. Wijnand van de Nederlandse Ambassade had aangeboden ons een kwartier na het interview op te pikken om naar de laatste rally van Obama te gaan en dat laten we natuurlijk niet aan ons voorbijgaan. Snellend naar de auto, racend naar Manassas en van daar rennend naar het grote grasveld waar de hele happening zou plaatsvinden. Hoeveel mensen zagen we om ons heen? Wij gokten rond de 20.000, het bleken er achteraf tussen de 80.000 en 100.000 te zijn geweest. Jong, oud, man, vrouw, blank, zwart en alles daar tussenin was aanwezig. Mensen voor je, achter je en naast je. Iedereen wachtend op dat ene moment.

Na een vertraging van anderhalf uur was het eindelijk zover. Gejuich, Barack Obama is gearriveerd. Een speech, talloze woorden die ik niet precies meer kan herinneren. Een verhaal over een vrouw in een klein dorpje, compleet onlogisch verhaal eigenlijk. Het had niets met zijn standpunten te maken. Of toch? Jawel, een laatste draai aan het verhaal. Geloof. "Virginia, are you fired up? Are you ready to go?", "Fired up, ready to go" reageert de mensenmassa. Enthousiasme. Obama ziet het tevreden aan, hij heeft slechts één word over voor de menigte: "Tomorrow". Gejuich ontspringt uit vele kelen, zij geloven in Obama en hij in een goede afloop.

Jordy

www.vnjongeren.nl