Maayke Damen - woensdag 15 oktober 2008 Al Gore's Act

Op 14 oktober was al Gore voor de tweede maal in Nederland. De eerste keer had ik hem ‘gemist', maar nu mocht ik zelfs de hele avond mee organiseren! Want naast dat ik VN jongerenvertegenwoordiger voor duurzame ontwikkeling ben, werk ik ook voor het Milieu & Communicatie bureau Maurits Groen (twee functies die elkaar fantastisch aanvullen).

Bij deze een korte impressie.

Mister Gore is een drukke man. Slechts twee maanden van te voren vernamen wij dat hij dit jaar nog een gaatje in zijn agenda had om Europa/Nederland aan te doen. Een gaatje dat wij natuurlijk graag opvulden. Als Jongerenvertegenwoordiger hechtte ik natuurlijk groot belang aan een programma dat studenten bij konden wonen en ik mocht tot mijn vreugde dit deel van het programma voor mijn rekening nemen.

Waar Al de eerste keer naar Nederland kwam (oktober 2006) om het klimaatprobleem op de kaart te zetten, zo kwam hij nu naar Nederland om te praten over oplossingen. Want willen wij voorkomen dat het gros van de diersoorten uitsterft, er klimaatvluchtelingen ontstaan omdat hun leefomgeving onder water loopt of vele miljoenen mensen sterven aan allerlei ziektes dan moeten wij snel toewerken naar oplossingen. En dit betekend niet alleen praten maar vooral ook iets DOEN. Het was ‘Time to Act' (tevens de titel van het evenement).

Na afloop van Gore's bezoek aan Nederland in 2006 ontstond er een duidelijk momentum. In politiek Den Haag werd het probleem gesignaleerd en ging men enthousiast aan de slag. Echter wat bij de meeste mensen vooral bleef hangen was de campagne van minister Cramer om de gloeilamp af te schaffen en het feit dat er extra kolen centrales gebouwd gaan worden. Willen we voorkomen dat de mensheid uitsterft zullen we echt meer moeten doen.

Hopelijk creëert het tweede bezoek van Gore opnieuw momentum, echter deze keer niet om het probleem op de kaart te zetten, maar het om samen te werken aan oplossingen voor het klimaatprobleem. Zoals Maurits Groen het verwoordde: "de ijsbeer is helaas niet in de uitverkoop bij de HEMA te krijgen".

Jongeren hebben de toekomst en zij zijn degene die te maken krijgen met de gevolgen van de beslissingen die nu worden genomen. Ondernemen de leiders van nu geen actie, dan hebben de leiders van morgen een groot probleem. Al Gore heeft dit goed gezien en heeft daarom The Climate Project opgericht. Dit is een organisatie waarin en -aan iedereen deel kan nemen. Zo heeft hij bijvoorbeeld een groep van 100 jonge ambassadeurs die rondreizen (klimaat gecompenseerd natuurlijk) en de beroemde slideshow van Gore (met die rode lijn, die ineens tot in de hemel schiet) mogen laten zien. Na vertoon van deze slideshow gaan ze samen met het publiek nadenken en toewerken naar oplossingen. Deze jonge ambassadeurs waren ook bij Time to Act waar zij samen met tientallen lectoren en meer dan 800 studenten/ young professionals een aantal vragen hebben geformuleerd, waarvan er later tijdens het hoofdprogramma, drie aan Gore gesteld konden worden. Na nog twee intrigerende speeches van Jan Rotmans van de Urgenda en Pier Vellinga, hoogleraar te Wageningen werd iedereen steeds enthousiaster en keek men uit naar de aanvang van het hoofdprogramma.

Ondertussen liep het gebouw waar het evenement werd gehouden helemaal vol, in totaal waren er meer dan 2000 mensen. Verschillende bedrijven en andere organisaties hadden hun eigen voorprogramma en iedereen wachtte vol spanning op het moment dat Gore zou arriveren. Het was kwart voor zeven, het werd zeven uur, het werd kwart over zeven, en toen kwam hij eindelijk aan! Het moment waar iedereen reikhalzend naar had uitgekeken was overdonderend. Niet alleen omdat het heel gaaf was om Mister Gore himself te zien, maar ook omdat de aanwezige pers (en dat waren er heel veel!) massaal op Gore afstormden. Ze kwamen op hem af, als bijen die op honing afkomen. Zelfs Gore, en die moet toch wat gewend zijn, was overdonderd.

Max Westerman presenteerde het hoofdprogramma en de eerste speech was van mijn baas Maurits, die het na ontelbare mailtjes en telefoontjes was gelukt Al Gore toch weer naar Nederland te halen. Zoals dat gaat werden vervolgens sponsoren en partners in de spotlight gezet en na enkele bemoedigende woorden van minister Cramer kwam de grote man op. Ikzelf was zo hard aan het werk dat ik geen woord van zijn speech heb gehoord (gelukkig heb ik hem naderhand terug kunnen zien), maar de mensen die na afloop van het evenement uit de zaal kwamen vonden het Fantastisch (met een grote F).

Gore benadrukte als mogelijke oplossing vooral het belang van zonne- en windenergie. Investeringen in een infrastructuur en intercontinentale super-grids. CO2 afvang en opslag schilderde ook hij af als een illusie en investeringen hierin zijn veel minder rendabel dan investeringen in werkelijk duurzame en hernieuwbare energiebronnen. De kolen centrales in Rotterdam werden door Gore met de grond gelijk gemaakt en toch was iedereen enthousiast! Al hoop ik dat uit dat gevoel iets moois voortkomt; namelijk actie! ‘Schone kolen' bestaan NIET en 20% CO2 reductie is NIET genoeg om het tij te keren. Al is het gelukkig met me eens.

We zijn ondertussen een maand verder en het draagvlak voor grootscheepse implementatie van zonne- en windenergie groeit (zie bijv. de documentaire Tegenlicht ‘Here comes the Sun'). Daarnaast staat de conferentie van het United Nations Framework Convention on Climate Change voor de deur. Een conferentie waar wordt toegewerkt naar een post-Kyoto verdrag (na 2012) om de emissie van broeikasgassen drastisch terug te dringen. Als eerste jongere ooit mag ik als officieel delegatielid mee naar deze conferentie. Ik zal daar ook zeker opletten dat het enthousiasme dat tout belangrijk Nederland 14 oktober toonde ook dan wordt getoond en alle mooi gesproken woorden van die avond worden omgezet in daden en concrete doelen, want het is TIME TO ACT.

Maayke Damen